دنیای صنعتی امروز با تخریب جنگل ها و نابودی فضاهای سبز و پژمردگی و مرگ گل و گیاه روبه روست. پیشرفت بی رویه صنعت، همان گونه که صفا، یک دلی و پیوندهای استوار خانوادگی را از مردم صنعت زده گرفته و روانشان را رنجور و افسرده ساخته است، آخرین روزنه های امید را نیز که جنگل ها و دشت های خرم و مزرعه های سرسبز بود، تباه ساخت و انسان را در میان آهن های خشن، دیوارهای بتونی و دود و آلودگی های گوناگون صنعتی، بی کس و تنها رها کرد. اکنون انسان های بی شماری به سرگردانی، پریشان حالی و افسردگی دچار شده اند که نتیجه شوم و ناخواسته جهان صنعتی است و آرام آرام به فاجعه ای انسانی تبدیل می شود. گفتنی است که دانشمندان، آفات صنعتی را بیش از بلاهای طبیعی دانسته اند. بر این اساس، احیای دوباره محیط زیست و برگرداندن سرزندگی و شادابی زمین به آن، عامل مهمی در ایجاد روحیه نشاط و امید در انسان هاست.

متاسفانه در برخی از این مناطق که هر هفته سیل عظیم جمعیت به سوی آنها روانه میشود شاهد تخریب هرچه بیشتر محیط و ازبین رفتن گونه های کمیاب گیاهان این مناطق هستم. دالانی یکی از این مناطق است و لاله های واژگون(هه راله بره م) نمونه از پوشش گیاهی که در خطر نابودیست.خطر انقراض این گونه گیاهی نادر امروزه بیش از پیش احساس میشود .لاله های واژگون" از منحصر بفرد ترین گونه گلها و گیاهان بومی و وحشی مناطق کوهستانی ایران در دامنه زاگرس هستند. این گل که از طریق پیاز رشد و نمو دارد در ارتفاع هزار و 500 متر از سطح دریا رشد می کند و شرایط زیستی آن در دمای یک یا دو درجه و سرد کوهستانی است. مدت زمان رویش این گل تنها یک ماه است و از 15 اسفندماه تا 15 فروردین ماه می روید. لاله واژگون دارای چهار یا پنج کلاله قرمز رنگ یا ارغوانی رنگ است که به صورت واژگون در درون غلافی قرار گرفته است و چندین برگ باریک و کشیده در بالای آن قرار دارد.

گونه های مختلف این گل در خطر انقراض است زیرا به خاطر زیبایی که دارد بیشتر تفرج کنندگان پیازهای آن را با خود به شهر می برند تا در گلدان پرورش دهند که به دلیل نبود شرایط مناسب با رویش آن، از بین می رود.این گیاه نخستین بار در سال 1576 میلادی به وسیله جهانگردان اروپایی از ایران به اتریش برده شد.نسلهای گذشته و حال به تنهایی مالك این این منابع طبیعی خدادادی و خودرو نبوده و نیست كه این چنین منابع طبیعی را نابود می كنند، بلكه نسلهای آینده نیز حقی را برای خود در بهره برداری از این منابع قائلند. لذا بی مسئولیتی و سهل انگاری مردم به خصوص مسئولان مربوطه باعث بدهكاری آنها به نسلهای آینده خواهد شد.مگر چه تعداد لاله در مناطق اطراف دالانی وجود دارد ؟ میشود به یقین گفت که اگر این روند ادامه یابد درخوشبینانه ترین حالت حداکثر تا 5 سال آینده اثری از این گونه گیاهی در منطقه باقی نخواهد ماند.

سکوت مسئولین محترم محیط زیست و منابع طبیعی شهرستان توجیهی ندارد. اینجانب به عنوان همیار محیط زیست و همچنین همیار طبیعت ازطرف همیاران پر تلاش نودشه از مسئولین محترم محیط زیست و منابع طبیعی درخواست می نماییم تا چاره ای برای حل این مشکل بیاندشند.

به امید بیداری از این خواب غفلت